2

fa مرز هنر و غیرهنر در مواجهه با بحران بازنمایی: از آوانگارد تا معاصر The Boundary Between Art and Non-Art in the Face of the Crisis of Representation: From the Avant-Garde to Contemporary Art هنرهای تجسمی پژوهشي Research چکیده این مطالعه بر جایگاه نقاشی در مواجهه با بحران بازنمایی و مرز میان هنر و غیرهنر متمرکز است؛ بحرانی که از دل آوانگاردهای قرن بیستم سربرآورد و در وضعیت معاصر به شکل گسترش‌یافته‌ای تداوم یافته است. این مطالعه با رویکردی تحلیلی-تطبیقی و بر پایه‌ی نظریات کلمنت گرینبرگ درباره‌ی خلوص رسانه‌ای، ایده‌ی پایان هنر در اندیشه‌ی آرتور دانتو، و مفهوم وضعیت پسامفهومی نزد پیتر اوزبورن، در پی تبیین این پرسش است که آیا نقاشی معاصر همچنان می‌تواند در نسبت با بازنمایی معنا یابد یا باید در افق پسامدیوم بازتعریف شود. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که منطق نفی در جنبش‌های آوانگارد، هرچند به گسست از بازنمایی تقلیدی انجامید، اما زمینه‌ی دگرگونی در ماهیت نقاشی را فراهم کرد. از نیمه‌ی قرن بیستم، آثار هنرمندانی چون رابرت راشنبرگ و لوسیو فونتانا مرزهای بوم و نقاشی را شکستند و راه را برای ورود به وضعیت پسا‌مدیوم، به تعبیر کراوس، هموار کردند و امکان ظهور نقاشی در قالب اندیشیدن به خودِ مدیوم را آشکار ساختند. تحلیل مبانی نظری و مصادیق تاریخی در این مطالعه بیانگر آن است که بحران بازنمایی نه نشانه‌ی پایان نقاشی، بلکه مجالی برای تداوم و بازآفرینی آن در بستر گفتمان‌های چندرسانه‌ای معاصر است. بدین‌ترتیب، نقاشی در وضعیت کنونی، به‌جای حفظ ثبات رسانه‌ای، به سوی نوعی سیالیت مفهومی و بازاندیشی مداوم در مرزهای هنر و غیرهنر حرکت می‌کند. Abstract: This study focuses on the position of painting in relation to the crisis of representation and the boundary between art and non-art, a crisis that emerged from the avant-garde movements of the twentieth century and has persisted, in an expanded form, into the contemporary era. Adopting an analytical-comparative approach and drawing on Clement Greenberg’s theory of medium purity, Arthur Danto’s idea of the “end of art,” and Peter Osborne’s concept of the post-conceptual condition, the study seeks to examine whether contemporary painting can still derive meaning through representation or must be redefined within the horizon of the post-medium condition. The findings indicate that the logic of negation in the avant-garde movements, although resulting in a rupture from mimetic representation, laid the groundwork for a transformation in the very nature of painting. From the mid-twentieth century onward, the works of artists such as Robert Rauschenberg and Lucio Fontana broke through the boundaries of the canvas and of painting itself, paving the way for what Rosalind Krauss later termed the post-medium condition and revealing the potential of painting as a reflection on its own medium. The analysis of theoretical foundations and historical examples in this study suggests that the crisis of representation is not a sign of the end of painting, but rather an opportunity for its continuation and reinvention within the framework of contemporary multimedia discourses. Consequently, in its current condition, painting no longer seeks to maintain medium-specific stability but instead moves toward a form of conceptual fluidity and ongoing self-reflection on the boundaries between art and non-art. آوانگارد, بحران بازنمایی, مرز هنر و غیرهنر, نقاشی معاصر, پسامدیوم Keywords: Avant-garde, Crisis of Representation, Boundary between Art and Non-Art, Contemporary Painting, Post medium 7 28 http://art-studies.ir/browse.php?a_code=A-10-256-1&slc_lang=fa&sid=1 Sima Ashrafi سیما اشرفی ashrafisima@gmail.com 1003194753284600682 1003194753284600682 Yes