2

fa بازشناسی گفتمان انتقادی «نقدِ نهادی» The Critical Discourse of "Institutional Critique": A Re-Examination هنر غرب پژوهشي Research <div style="text-align: justify;">اصطلاح «نقد نهادی» به هنرمندانی اشاره دارد که از اواخر قرن بیستم با به‌کارگیری طیف وسیعی از شیوه‌ها و اعمال هنری، درراستای براندازی یا اصلاح و گسترش چارچوب نهادیِ هنر تلاش کرده‌اند و در مباحث دانشگاهی عموما ذیل «دو موج» مورد مطالعه قرار گرفته‌اند. مقالۀ پیش‌رو که از منظر هدف پژوهشی بنیادی به‌شمار می‌آید، بر مبنای روشی توصیفی-تحلیلی، با استناد به منابع کتابخانه‌ای و با هدف دستیابی به شناختی عمیق از گفتمان انتقادی نقد نهادی، ابتدا به شناخت بنیان‌های عملی و نظری این گفتمان پرداخته و در گام بعدی، با تکیه بر آثار و آرای هنرمندان مرتبط، رویکردها و شیوه‌های به‌کارگرفته‌شده توسط آن‌ها واکاوی شده و درنهایت نیز، سرانجامِ این گفتمان مورد بررسی و تحلیل قرار گرفته است. این پژوهش نشان می‌دهد که هنرمندان مرتبط با گفتمان انتقادی نقد نهادی، متاثر از «نگرش ضدنهادی» غالب بر فضای فکری اواخر قرن بیستم و با استفاده از تجربیات پیشین هنرمندان آوانگارد و نوآوانگارد و همچنین با تکیه بر دانش نهادی شکل‌یافته در قالب «نظریهٔ نهادی هنر» و کاربست آن در حوزهٔ «جامعه‌شناسی هنر»، توانستند پا فراتر از جنبش‌های انتقادی پیشین بگذارند و در اعمال انتقادی خود، ارکان گفتمان هنر -به‌ویژه موزهٔ هنر- را به‌چالش بکشند. اگرچه نقد نهادی را نمی‌توان گفتمانی کاملا موفقیت‌آمیز توصیف کرد اما از تاثیرات آن بر جریان هنر معاصر نیز نمی‌توان چشم‌پوشی کرد که از جمله این تاثیرات را در شکل‌گیری جریان‌هایی همچون «نهادگرایی نوین»، «زیباشناسی رابطه‌ای»، «کنش‌گری هنری»، «چرخش کیوریتوریال» و «موزه‌شناسی نوین» می‌توان یافت.</div> <div style="text-align: justify;">From the very beginning of the establishment of the institutional aspect of Art by the Academy, artists took a stand against it; These stances, which began in the nineteenth century with the demonstration of alternative exhibitions by Gustave Corbett and then the Impressionists, and continued in other forms by Avant-garde artists of the twentieth century, paving the way for the emergence of "Institutional Critique" critical discourse. This study shows that "Institutional Critique" was formed under the influence of the "Anti-institutional attitude" around the 1960s and succeeded to transcends the Avant-garde movements by utilization of the institutional knowledge acquired through the practices of Avant-garde artists, the "Institutional Theory of Art" and "The Sociology of Art". "Institutional Critique" included a wide range of methods and practices that were applied by artists who aimed at subverting or reforming and expanding the institutional framework of Art; these artists according to their common goals, in academic studies, are canonized as the "two waves", in addition to their influence on the functioning of the Art institutions -especially the Art Museums-, provided the basis for the formation of several theoretical and practical discourses. Therefore, understanding this critical discourse can be considered as a prerequisite for achieving a comprehensive knowledge of Contemporary Art. This article, which is considered fundamental research, from a methodological point of view is a Descriptive-Analytical that has used library sources to provide a general understanding of the "Institutional Critique". In the first place, it tries to identify the factors influencing the emergence of the "Institutional Critique", then analyze the Artworks and opinions related to the associated artists, and finally has a look at its performance and its effects on contemporary Art. Also, the lack of this topic in Persian-language studies provides another reason for doing this research.</div> نقد نهادی, نهاد هنر, نگرش ضد نهادی, هنر آوانگارد, هنر نئو آوانگارد, نقد موزهٔ هنر, هنر معاصر Institution of Art, Institutional Critique, Anti-institutional attitude, Avant-guard Art, Neo Avant-garde Art, critique of Art museum, Contemporary Art 17 36 http://art-studies.ir/browse.php?a_code=A-10-48-2&slc_lang=fa&sid=1 Mostafa Yazdanpanah محمد مصطفی یزدان‌پناه m.m.yazdanpanah@ut.ac.ir 1003194753284600425 1003194753284600425 Yes